Een prachtig cadeau

In juni 2010 deed ik mee aan een weekend mindfulness  in Loenen. Mijn broer en zussen hadden me dit cadeau gedaan voor mijn afstuderen. Ik was bekend met meditatie en yoga, maar mindfulness had ik niet eerder beoefend. Het zou er waarschijnlijk op lijken, maar ik had geen idee wat ik precies moest verwachten. Ik vreesde zwevers en fanatici, maar zou vooral mezelf tegenkomen. En dat werd tijd.

 

De Ashram Sada Shiva Dham in Loenen is een prachtige lokatie aan de rand van het bos: een laag gebouw als twee gespreide armen, met in het midden een gebedsruimte, in de linkervleugel de keuken en eetruimte en rechts een klein yogazaaltje. Hier zouden we vooral aanwezig zijn. Zes mensen (ik en vijf vrouwen, jong tot oud) en begeleider Mario van den Bree van Centrum Bezielen in Rotterdam. We leerden: mindfulness betekent herinneren. Her-inneren, opnieuw in jezelf komen. Contact maken met het deel in jezelf dat rust is, en vol liefde. Het deel dat we normaal overschreeuwen, voorbij rennen, links laten liggen. Omdat we zoveel willen.

 

Mindfulness was alles behalve zweverig: yoga werd afgewisseld met meditatie, en één-op-één interacties. Ook de activiteiten in de tempel hoorden bij het programma: we hielpen mee in de tuin en met koken, zongen eeuwenoude mantra's, en schonken in de prille ochtend offers aan het vuur. Natuurlijk vond ik dit gek, en voelde ik me onwennig in deze rol. Maar alle weerstand die ik voelde was welkom, want mindfulness was immers juist bedoeld om deze bloot te leggen en te onderzoeken. Tussendoor kregen we telkens de vraag: hoe is het nu? Normaal antwoord ik hierop met 'goed' en 'lekker', maar dit gebeurt op de automaat, met het hoofd. Je lichaam weet wel beter. Door de oefeningen voelden we ineens een knoop in de maag, rillingen over onze rug, of brok in de keel. Deze sensaties waren het kompas naar onszelf.

 

Dit leidde tot heftige gesprekken. Over moeizame (familie) relaties, stressvolle banen, en emotionele verwaarlozing. Ik brak op de tweede avond. Amper anderhalve dag hadden me zoveel gebracht, inzichten, gevoelens en bovenal contact met mezelf, dat ik het haast niet kon geloven. Jarenlang had ik mezelf niet toegestaan te voelen, te ontspannen. Ik zag in hoe eindeloos jammer dit is. Ik huilde mijn hart leeg, tot ik weer werkelijk kon lachen. De mensen om me heen, de ashram, de bomen: alles leek ineens weer scherp en van een intense, dansende levendigheid.

 

Een weekend mindfulness was niet alleen een prachtig cadeau, ik had mezelf weer aan mezelf gegeven. Je zult wel denken: hou je dat gevoel wel vast? Ik voelde me fysiek een week heerlijk, daarna begon de mallemolen weer te draaien. Ingesleten patronen zijn immers niet à la minute vervangen, maar het weekend heeft me in ieder geval laten zien dat geluk ook voor mij is weggelegd. Nu is het alleen nog een kwestie van oefenen, oefenen, oefenen. En herinneren.

 

Erik (31), Leiden

 

Hieronder aandacht verbeeld in een video: