Vaste bezoekers van Centrum Bezielen zullen haar stralende verschijning wel eens gezien hebben: Chantal Gill'ard, oud-kamerlid voor de PVDA. Onlangs sprak Gill'ard in dagblad Trouw over haar leven na de politiek. Centrum Bezielen neemt hierin een bijzondere plaats in. Lees hieronder het interview.

Verzorgen van trainingen en advies, het brengen van bewustzijn en samenwerking.
 

‘Als Kamerlid verstik je’

Oud-PvdA-Kamerlid Chantal Gill’ard richt zich nu onder meer op spiritualiteit

De bevolking van het Binnenhof is de afgelopen jaren flink gewijzigd. Voor politici die – al dan niet gedwongen – iets nieuws gaan doen, is het niet altijd gemakkelijk werk te vinden. Trouw zoekt deze zomer enkele oud-politici op. Hoe vergaat het ze? Vandaag: Chantal Gill’ard, oud-lid van de Tweede Kamer voor de PvdA.

Karen Zandbergen

Van het beruchte zwarte gat na het Kamerlidmaatschap heeft Chantal Gill’ard geen last. Geen zorgen over
afwijzingen, onbeantwoorde sollicitatiebrieven. Geen onrust over wat nu komen gaat.

De geboren Rotterdamse nam vorig jaar dan ook op een atypische manier afscheid van de politiek. Kort voordat het kabinet viel, werd borstkanker geconstateerd. Haar weelderige haardos verdween en het Kamerlid dat zich voor de PvdA ruim drie jaar met de gezondheid van vrouwen had beziggehouden, moest al haar energie steken in het eigen herstel.

Het leven werd even teruggebracht tot de kern. Zoals ze het zelf omschrijft: “Voelen dat je leeft, en het hele – mentale, emotionele, lichamelijke en spirituele – proces dat bij genezen hoort.”

Ze kwam zo laag op de lijst te staan dat een terugkeer in de Kamer er niet in zat. Gill’ard (41) vindt die keuze van de partij nog altijd volkomen onterecht, maar ze vecht er al lang niet meer tegen. “Ik heb ingezien dat die keuze met partijpolitieke kwesties te maken had en niets met mijn functioneren als Kamer-lid.” Gill’ard straalt kalmte en rust uit. Zelfs in haar nog altijd voortdurende strijd: die voor haar eigen gezondheid. Naar werk heeft ze niet hoeven zoeken. “Het ging allemaal heel snel. In juni waren de verkiezingen, vlak daarna werd ik door een bedrijf gevraagd om consultancywerk te doen: Het opzetten van een programma in Indonesië om acht miljoen kinderen uit ondervoeding te halen.”

Ze stapte erin. Tijd om afstand te nemen van het Kamerlidmaatschap en te reflecteren op die periode had ze toen niet meer nodig. “Ik had al verplicht afstand moeten nemen toen ik vanwege een chemobehandeling met ziekteverlof moest. Ik was al zo bezig met een ander leven, ik had al zo veel confrontaties gehad.”

Kennis en ervaring om te delen als consultant had ze genoeg. In de politiek, op het gebied van nieuwe ‘Een partij is een middel, geen doel op zichzelf’ technologieën, met haar internationale kennis.

Om het te managen richtte ze haar eigen bedrijf op: Sarika BV, dat ‘helpend en dienstbaar’ betekent. Ook het Centrum Bezielen werd er onderdeel van. “Een spiritueel centrum met mindfulness, reiki, meditatie, coaching en yoga. We organiseren ook spirituele reizen.”

Dat is nu haar wereld. Terug de Kamer in wil Gill’ard inmiddels niet meer, al kijkt ze met een goed gevoel op die periode terug. De politiek is volgens haar ‘een onwerkelijke wereld’. Niet zozeer omdat je volledig geabsorbeerd wordt door het werk en er nauwelijks een scheiding is tussen je werk en je privéleven. Het is volgens Gill’ard vooral onwerkelijk door wat er van politici wordt verwacht. “

Als je politicus bent, behoor je overal een mening over te hebben. Maar wij hebben ook niet de waarheid in pacht. Ik vind het juist heel belangrijk om ook meningen van anderen en feiten tot me te nemen. Om ervaringen te delen. En dáár dan iets mee te doen.”

Hoewel waarschijnlijk veel Kamerleden worstelen met het instant-meningencircus is dat probleem in Den Haag geen gespreksonderwerp. “Het hoort bij de heersende cultuur. ‘Wij horen het te weten.’ Ik heb niet altijd de vrijheid gevoeld om informatie tot me te nemen en te kijken wat je er dan gezamenlijk het beste mee kunt.”

Dan is er nog een cultuur die niet aanmoedigt om verder te leren. “Als je een standpunt hebt ingenomen, kun je dat niet zomaar aanpassen. Dan word je zoals Wouter Bos een draaikont genoemd.” Terwijl politiek volgens Gill’ard over iets anders zou moeten gaan dan over het hoe dan ook vasthouden aan standpunten, het ventileren van meningen en het zoeken naar tegenstellingen tussen partijen. “Het gaat er uiteindelijk om hoe je zaken aanpakt. Als iets niet werkt, moet het op een andere manier.”

Zelf was ze als Kamerlid dan ook veel buiten Den Haag te vinden. Ze had zich vastgebeten in ‘veilig moederschap’. “Want per minuut sterft een vrouw door haar zwangerschap of door de geboorte van haar kind.” Dat deed ze door allerlei organisaties buiten Den Haag te betrekken bij de politieke besluitvorming. “Ik geloof in luisteren, participeren, activeren.”

Gill’ard ging langs bij politieke partijen, artsen, niet-overheidsorganisaties – bij allerlei belanghebben- den om samen het probleem aan te pakken.

Die constructieve manier van werken vindt ze terug bij het project ‘preparing for life’ waarvoor ze nu als consultant werkt. “Het is een wat ongebruikelijk samenwerkingsverband tussen wetenschap, de rotary en internationale patiëntenorganisaties. Overheid en bedrijfsleven zijn er ook bij betrokken. Een aparte combinatie, maar we doen het mooi wel samen: Strijden voor gezonde kinderen.”

Het kan volgens Gill’ard veel constructiever. “Als Kamerlid verstik je ongeveer in de besluitvormingsprocessen binnen en tussen partijen. Het zou veel meer moeten gaan om het eindresultaat, het samen werken aan maatschappelijke doelen en oplossingen.

“Daarvoor is een andere instelling nodig. Partijen zoeken vaak wat hen onderscheidt van anderen. Maar het moet niet gaan om het in stand houden van de partij. Een partij is een middel, geen doel op zichzelf.”

Bron: Trouw